บทที่ 129

อะเดเลด

ฉันค่อยๆ ฟื้นคืนสติจากห้วงนิทราอันลึกล้ำ เปลือกตาหนักอึ้งราวกับตะกั่ว แสงสว่างจ้าสาดส่องผ่านม่านเข้ามาจนฉันต้องหรี่ตาหนีแสงที่แยงตา ฉันพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง จนต้องเผลอซี้ดปากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อ๊า—” ความทรมานนั้นราวกับมีดร้อนแดงที่ทิ่มแทงเข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ